نویسنده: مهرزاد شفیع پور
ایران بی خبر خوب؛ روایت جامعه ای خسته در سرزمینی که روزها، ماهها و سالهاست زیر سایهی بحرانهای پیدرپی نفس میکشد، خبر خوب نه فقط کمیاب، که به رؤیایی دوردست بدل شده است.
جامعهای خسته و فرسوده که زیر آوارها و آسیب های اجتماعی- اقتصادی، میان جنگ، ناامنی، گرانی، تبعیض، مهاجرت و فیلترینگ، هر روز بیش از پیش از شنیدن خبر خوب، اخبار توسعه، روشنایی و امید تهی میشود. «ایران بیخبر خوب» تنهایک توصیف نیست؛ روایتی است از زمانهای که امید در آن آهسته و خاموش قدم برمیدارد.
حال در پاسخ به این سوال که چرا طی سال های متمادی اخبار توسعه و خبر خوب در میان رسانه های جمعی ایران رخ بسته است؟ می توان به برخی از دلایل این پدیده به شرح زیر پرداخت.
1)فرسایش اعتماد عمومی
بیاعتمادی گسترده میان مردم و نهادهای رسمی، نخستین مانع شکلگیری خبر خوب است. وقتی روایت رسمی با تجربه زیسته مردم همخوانی ندارد، هر خبر مثبت اگر واقعی باشددرذهن جامعه به«تبلیغ»یا «پوشش بحران» تقلیل مییابد. این شکاف، چرخهای میسازد که در آن اعتماد عمومی بهجای ترمیم، هر روز فرسودهتر میشود.