نویسنده: مهرزاد شفیع پور
هر ساله با فرا رسیدن فصل گرما، تراژدی مرگ بلوط های زاگرس دوباره تکرار می شود؛ پوشش سبز دامنه ها در ابعادی گسترده سیاه می شود و درختان کهن سال در چرخه بی پایانِ سوختن گرفتار می مانند. امسال نیز طبق آمار رسمی، تنها در استان کهگیلویه و بویراحمد ۱۷ فقره آتش سوزی رخ داده و حدود ۱۲۸ هکتار از جنگل های بلوط در آتش سوخته است.
مرگ تدریجی بلوط ها یعنی پایان تدریجی حیات زاگرس؛ زیست بومی که همچون سد و سپر دفاعی ایران عمل می کند. اگر زاگرس هنوز زنده است و نفس می کشد، مدیون جنگل های بلوط کهن سال (به وسعت ۶ میلیون هکتار)، سپس بنه و سایر گونه های گیاهی است؛ گونه هایی که با جذب ابر، ریزش باران و هدایت آن به لایه های زیرین زمین، آبخوان هایی را تغذیه می کنند که معیشت اقتصادی دستکم ۱۱ استان را تأمین و نیمی از جمعیت کشور بر آن استوار است.
