عبدالرحیم رحیمی معلمی از دیار کابل که آوارگی را بر جدال وطن ترجیح داد و به جدال نان و مبارزه با بیسوادی در غربت پرداخت. مبارزی نستوه که درعین رنج و آوارگی تصمیم به جدال با بی سوادی کودکان افغان و ایرانی بازمانده از تحصیل گرفت. وی تاکنون نزدیک به پنج هزار کودک و نوجوان باز مانده از تحصیل در سطح محله دروازه غار را در قالب مدارس خودگردان تحت پوشش و آموزش سوادآموزی خود قرار داده است.
این معلم پس از تعطیلی و عدم اجازه فعالیت به مدارس خودگردانش از پای ننشست و با مدارس زیرزمینی کار خود را ادامه داد تا اینکه مدرسه زیرزمینی اش نیز توسط اماکن نیروی انتظامی تعطیل می شود. وی پس از این دوران دست به دامن سازمان یونیسف شداما راه بجایی نمی برد اما در عوض یونیسف از زحمات وی تقدیر به عمل می آورد.
او پس از تعطیلی مدارس خودگردانش در سال 1386 دو سال خانه نشین می شود. در سال 1388 وارد انجمن خانه کودک شوش شده و برنامه های آموزشی و ورزشی بچه ها را از طریق این انجمن پیگیری می کند. وی اکنون روزانه 12 ساعت مشغول آموزش و تربیت کودک دروازه غار است. روزانه 8 ساعت به طور رسمی در خانه کودک شوش و شبانه 4 ساعت به طور غیررسمی در خانه ای قدیمی اطراف محل سکونتش به بچه های کار آموزش قرآن و سواد آموزی می دهد. در روزهای تعطیل رسمی نیز مشغول آموزش فوتبال و ورزش های رزمی به بچه های دروازه غار است. آنچه در ادامه این نوشتار می خوانید، شرح مختصری است از زوایای زندگی این قهرمان واقعی در مبارزه با بی سوادی فرزندان این مرز و بوم و فرزندان ناخوانده آن.
جدال نان و بی سوادی در غربت به از جدال وطن
