نویسنده: مهرزاد شفیع پور
غروب در دیاری غریب، پایان زندگی مردی شد که فرهنگ را مذهب خود میدانست و در غربت نیز پرچم هویت ایرانی را برافراشته نگاه داشت. بهرام بیضایی در روز تولدش، پنجم دیماه ۱۴۰۴، چشم بر جهان فروبست؛ گویی سرنوشت خواست تا یادمان بماند که او نه فقط یک هنرمند، بلکه وجدان بیدار فرهنگ ایران بود. بیضایی شاهنامه را سیاسیترین متن تاریخ ایران میخواند و در آثارش هشدار میداد که تماشاگر صرف و ناامید نباشیم؛ زیرا حتی زیر سایه سنگین سرکوب، امید، زندگی و مبارزه با حضور زنان ادامه دارد. او با «باشوی غریبهکوچک» نشان داد که ارزش های انسانی فراتر از هر مرام و مذهباند و فرهنگ و زبان فارسی، فصل مشترک همه اقوام و مذاهب ایران زمین است. درگذشت او یادآور این حقیقت است که فرهنگ، فراتر از هر مرز و عقیده، میراث مشترک همه ماست.