نویسنده: مهرزاد شفیع پور
خداوندگار موسیقی و هنر ایران محمدرضا شجریان در سن 80 سالگی در تهران چشم از جهان فروبست و جاودانه شد. پیکر او در جوار خداوندگار شعر و سخن حکیم ابوالقاسم فردوسی در شهر توس به قول یادگارش (همایون شجریان) به دست طبیعت سپرده شد. او به سال 1319 هجری شمسی در خراسان چشم به جهان گشود. همه پله های ترقی در حوزه موسیقی و هنر ایران را پشت سر گذاشت و بانی دستآوردهایی بی نظیر و همیشه ماندگار در عرصه موسیقی، هنر و فرهنگ ایران شد.
او صدای یک ملت بود. فریاد ملتی که طی چندین دهه در حنجره او طنین انداز می شد. صدایش رنگ و بوی صدای مردم داشت. مردم صدای دلنیشن او را دوست داشتند. صدایش تجلی گاه سرخوردگی ها و آرزوهای ملت ایران بود. صدای او در نزد مردم هرگز خاموش نخواهد شد زیرا او در کنار مردم ایستاد و در سور و سوگ شان خواند.
او هرگز تسلیم زر، زور و تزویر نشد. جز در برابر مردم، در مقابل هیچ کس سر تعظیم فرو نیاورد. جز مردم برای کسی نخواند. برخلاف نوکیسه گان، هنرمندان و خواص بی مایه کشور در کنار مردم ایستاد و خود را صدای مردم می دانست.
