نویسنده و تهیه کننده گزارش: مهرزاد شفیع پور
کویر ایران به وصف نمی آید. به قول زنده یاد شریعتی: جایی که زمینش دوزخ و آسمانش بهشت است. لذا برای دیدن زیبایی ها و شگفتی های آن باید رنج و مشقت سفر را به تن خرید تا آن را لمس و احساس کرد. دوزخی که تکه هایی واقعی از بهشت را در دل خود پنهان و برای ما و آیندگان به ارث گذاشته است. گزارش پیش رو در پی به تصویر کشیدن و اهمیت و دیده شدن گوشه هایی از مناطق کویری ایران از جمله کویر مرکزی (دشت کویر) وکویر لوط است که بخش گسترده ای از مناطق کویری ایران را در بر گرفته اند.
بنابراین ایام نوروزی بهترین روزها برای دید و بازدید از مناطق کویری ایران شهرها و دهات حاشیه این کویرها و دیدن مناظر طبیعی و غیرطبیعی و سازه های بی نظیر ساخته دست انسان ایرانی نظیر ارگ ها، کاریزها، آب انبارها، کاروانسراهها، باغات و … که بر گرده این غول سیاه خفته بر فلات مرکزی ایران نقش بسته اند.
منطقه کویری ایران عظمت بيكرانه مرموزي که پر از شگفتی و زیبایست و از همه مهم تر راز ماندن و بقای انسان ایرانی در آن و ایجاد سازه های شگفت انگیز بر روی این نقطه از زمین خشن و بی رحم که در خلال هزاره ها بدون تفاوت مانده است.
به قول دکتر رضا شعبانی: (پژوهشگر تاریخ اجتماعی ایران) «راز این بقا، اراده و عشق خلل ناپذیر انسان ایرانی به این مرز و بوم است که دشواری های زندگی بر آن را درک می کند و به تلاش های بی نهایت خود برای گرفتن روزی از سینه چنین مام استخوانی و لاغر و تکیده ای قدر می گذارد و هم اجزاء زندگی بخش آن را می شناسد و برای مکیدن عصاره های حیات تدابیر ویژه ای به کار می گیردسرزمینی جز بیابان بی گیاه و علف و ریگ روان و انباشته از کوههای سرد و خشك و تسلیم ناشدنی است، به چشم ایرانی بهشت برین و روضه رضوان است.»
