حسن سبیلان اردستانی: «کشاورزیان رییس سازمان راهداری و حملونقل جادهای با تشریح برنامه این سازمان برای ارتقای ایمنی جاده ها گفت: برای راههای موجود به 19هزار کیلومتر حفاظ بتنی احتیاج داریم » (تین نیوز 30/8/1397)
اگر مدعی شویم تمام دانش ملت ایران در خصوص محیط زیست فقط این مقدار است که آشغال نریزند و یا آشغال ها را جمع کنند، حرف گزافی نزدهایم.
اگر به محیط زیستمان توجه کنیم می بینیم با برنامه ریزیهای غلط زیست محیطی، وضعیت اسفناکی برای کشور رقم زده شده است که با ساختن سد، آبخیزداری، جادههای غیر ضروری، حفر چاه، ساخت و ساز ویلا، کشتهای نامناسب، ساخت نیروگاه در مبادی جریان هوای شهرها، ساخت کارخانجات بدون ملاحظات زیست محیطی و آلاینده، گاز کشی به مناطق فاقد جمعیت و غیره کشور را به ورطه نابودی رساندهاند؛ که علاوه بر شهروندان، دولتمردان بیدانش از محیط زیست، در آن نقش اصلی و اساسی را ایفا مینمایند.
در این بین تمامی سازمانها مورد ایراد قرار گرفتهاند به استثنای وزارت راه و زیر مجموعه آن سازمان راهداری. سالهای متمادی و از تاسیس وزارت راه، جادههای غیر استاندارد که تمامی برای کاهش هزینه، از سطح زمینهای اطراف بالاتر هستند تا هزینه خاکبرداری به حد اقل برسد شروع میشود در سالهای بعد برای ترمیم جادهها نخالههای آسفالتها در کنار جادهها دپو شدند و محیط زیست را مجدد آلودهتر ساختند، این روند ناصواب با لدر انداختن و زیر رو کردن زبالههای کنار جادهای [تحت عنوان پاکسازی] مضاعف گردید.
روند تخریب محیط زیست توسط وزارت راه و سازمان راهداری به اینجا خاتمه نمییابد بلکه با طرحهای غیر کارشناسی، همچون خاکریز ساختن کنار جادهها تداوم مییابد. امّا چندی است که موضوع «حفاظ بتونی» سر شکل جدیدی به خود گرفته است و همه جادهها را به این عامل تخریب محیط زیست مجهز مینمایند! مشخص نیست که چه دلیلی وجود دارد بجای تمهیدات مهندسی ترافیک، همه جا باید «حفاظ بتونی» قرار داد! اگر به فرایند کاهش ضریب تصادفات در ایران نظری انداخته شود مشخص میشود که برنامه جامع، کامل و کاربردی وجود ندارد و فقط در شوراها هر چند وقت یکبار، تصمیمی اتخاذ میشود که هیچ سنخیتی نه با تصمیمات قبلی دارد و نه منطبق با فرایند برنامه ریزی و همچنین نیازهای مهندسی ترافیکی کشور است.
با عنایت به نبودن برنامه جامع کاهش تصادفات رانندگی، بجای فعالیتهای تاثیرگذار، از «روش فیزیکی» برای کاهش تصادفات جادهای استفاده میکنند که شاید در ظاهر [که آنهم اثبات نشده است] باعث کاهش تصادفات شود ولی تنها پیامدش فقط تخریب محیط زیست کشور است و در چند سال آینده که قرار شد این «حفاظهای بتونی» برچیده شوند دوباره اول مشکل است که باید کجای دیگر از محیط زیست را برای نابودی آنها، تخریب کرد؟!
خوب است دست اندرکاران وزارت راه و سازمان راهداری، بجای تخریب هر روزه محیط زیست، با مشارکت اندیشمندان، راههای پیشگیری از تصادفات رانندگی را بازنگری نمایند و از پافشاری و لجاجت روی اندیشههای ضد محیط زیستی خود دست بردارند.
منبع: ماهنامه راننده
ساخت 19 هزار کیلومتر حفاظ بتنی برای راه ها با کدام توجیه زیست محیطی؟
