نقش خواجه نصیر طوسی در اعتلای فرهنگ و تمدن ایران دوره مغول
یکی از فلاسفه ایرانی که سهم بسزایی در توسعه و اعتلای فرهنگ ایران زمین در عصر مغول داشت خواجه نصیر طوسی بود. وی سنت فلسفه مشایی را که پس از ابن سینا در ایران رو به افول گذاشته بود، بار دیگر احیا کرد. وی مجموعه آرا و دیدگاههای کلامی شیعه را در کتاب تجرید الاعتقاد گرد آورد. هم چنین رصدخانه مراغه را ساخت و در کنار آن کتابخانهای بوجود آورد که نزدیک به چهل هزار جلد کتاب در آن بودهاست.1 او با پرورش شاگردانی(همچون قطب الدین شیرازی) و گردآوری دانشمندان ایرانی عامل انتقال تمدن و دانشهای ایران پیش از مغول به آیندگان شد.2
در این مقاله به نقش و همت والای این فیلسوف و دانشمند در اعتلای فرهنگ و تمدن ایران خواهیم پرداخت.
