مهرزاد شفیع پور: عکاسی شکار لحظه هاست. عکاسی یعنی هنر ثبت و ضبط لحظه های ناب یا به تصویر کشیدن صحنه هایی پر از معنا و مفهوم زندگی و جهان هستی که کار هر کس نیست.
بنابراین عکاسی هنر است. هنر یعنی هستی درون ماندگار که در صحنه روابط اجتماعی مداخله می کند. صحنه ای این چنین که در قاب زندگی این دو انسان شاهد آن هستیم.
آنچه که خالق ناشناس این صحنه در ارتباط با زندگی انسان ایرانی قاب کرده، عشق به زیستن و زندگی تا آخرین لحظات حیات است که متاسفانه در بین نسل امروز جامعه کم رنگ تر شده است.
به نظر معنا و پیام این قاب زندگی حاکی از شکاف بین نسلی جامعه امروز ایران به لحاظ سبک زندگی و معنای آن می باشد زیرا نوع نگاه و سبک زندگی نسل امروزین متفاوت تر از نسل های پیش از خود بوده و بر عکس نسل های گذشته که همواره با کار و تلاش بیشتر به زندگی امیدوارتر بود؛ ناامیدتر می باشد.