عکس: مهرزاد شفیع پور مهر 1395 کارگران فصلی در ورودی شهرک مرتضی گرد جنوب غرب تهران
مهرزاد شفیع پور: 12 اردیبهشت مصادف است با روز جهانی کارگر. بیش از آن که هر ساله در این روز با عبارات کلیشه ای روز جهانی کارگر به این زحمت کشان کشور تبریک بگوییم، باید دردهای آنان را فریاد بزنیم. همدلی، یاد کردن و بیان مشکلات و مسائل پیش روی طبقه کارگر و زحمت کشان کشور که دهه هاست زیر بار رنج و مشقت و استثمار به سر می برد بر همگان ( علی الخصوص روزنامه نگاران، نویسندگان، هنرمندان صاحبان رسانه و رهبران فکری جامعه) یک وظیفه است.
متاسفانه قشر کارگر و زحمت کشان کشور امروزه در وضعیت اسفناکی به سر می برند. طی چند دهه اخیر وضعیت معیشت و رفاه کارگران و قدرت خرید آنان به دلیل اقتصاد بیمار کشور، تورم افسار گسیخته و پایین نگه داشتن دستمزد روز به روز تحلیل رفته و زندگی شان را با مخاطرات و بحران های جدی مواجه ساخته است.
طبقه کارگر ایران طی چند دهه اخیر به دلایل گوناگونی از جمله نداشتن سندیکای مستقل و همچنین کنترل و سرکوب جنبش های مقطعی آن متاسفانه نتوانسته از حق و حقوق پایمال شده خود دفاع نماید.
نفوذ تبهکاران یقه سفید و افراد نوکیسه با عناوین مختلف چون کارآفرین، سرمایه گذار، نماینده کارگران و … در حوزه کار و تولید کشور و البته خیل عظیم نیروی جوان جویای کار کشور موجب استثمار هر چه بیشتر طبقه کارگر به نوعی دزدین سرمایه آنان که همانا نیروی کارشان می باشد، گردیده است. استثماری که می توان از آن به نوعی مکیدن خون طبقه کارگر و تزریق خون آنان در رگ های کارفرمایان و سوداگران تعبیر کرد.
اقتصاد بیمار و تک محصول و رانتی، امروزه اوضاع بازار کار، تولید و درآمد سرانه کشور، وضعیت دهک های درآمدی پایین جامعه ایران را وخیم تر ساخته است. پایین نگه داشتن دستمزد و ارزش کار طبقه کارگر که ناشی از زد و بند های بین طبقات حاکم و صاحبان سرمایه و ابزار می باشد. سالهاست که نیروی کار و تولید کشور را به زانو درآورده است. لذا این اوضاع و احوال امید به زندگی اکثریت کارگران را به یاس و ناامیدی بدل نموده و هستی آنان را با خطرات جدی و بحران مواجه ساخته که همچون کولاک بر سر آنان فرود می آیند و آنان را نقش بر زمین و وامانده از آن و آینده خود ساخته اند.
